Władzę w Niemczech przejęła Sojusznicza Rada Kontroli (zgodnie z postanowieniami 4 zwycięskich armii z 5 czerwca 1945 roku i uchwałami poczdamskimi z 30 sierpnia 1945 roku). Miała ona swoją siedzibę w amerykańskim sektorze Berlina.
W jej skład wchodzili gubernatorzy poszczególnych stref okupacyjnych (generał Eisenhower, marszałek Montgomery, marszałek Żukow i generał Pierre Koenig). Południowo-zachodnia strefa należała na USA, zachodnia do Francji, północno-zachodnia do Anglii, wschodnia do ZSRR. Berlin podzielono na 4 sektory, a władzę w mieście sprawowała w imieniu 4 mocarstw Sojusznicza Komendantura Wojskowa podległa Sojuszniczej Radzie Kontroli.
Celem Rady było prowadzenie jednolitej polityki okupacyjnej, jej decyzje musiały być więc podejmowanie jednogłośnie. Był też Sztab Kontrolny, który w przyszłości miał się zajmować nadzorowaniem działalności centralnych urzędów niemieckich: do spraw gospodarczych, finansowych, handlu zagranicznego i transportu.
Najważniejsze akty legislacyjne Sojuszniczej Rady Kontroli: ustawa z 20 września 1945 roku znosząca wszystkie ustawy wyjątkowe i oparte na nich zarządzenia dawnej narodowosocjalistycznej władzy; proklamacja z 20 września 1945 roku zawierająca wytyczne dla reformy całego prawa zachodnioniemieckiego; ustawa z 10 października 1945 roku o likwidacji wszelkich organizacji nazistowskich; ustawa z 30 października 1945 roku przywracająca strukturę niemieckiego sądownictwa według stanu z 1924 roku; ustawa z 20 listopada 1945 roku w sprawie warunków i przebiegu przymusowych wysiedleń ludności niemieckiej z Austrii, Czechosłowacji, Węgier i Polski; plan w sprawie reparacji i uprzemysłowienia Niemiec powojennych z 26 marca 1946 roku, ustalający produkcję stali na poziomie 5,8 mln ton rocznie, co oznaczało, że produkcja przemysłowa mogła stanowić maksymalnie 55% poziomu produkcji z 1938 roku; ustawa z 10 października 1946 roku przywracająca niemieckie sądy administracyjne oraz ustawa z 25 lutego 1947 roku w sprawie likwidacji państwa pruskiego.
Sojusznicza Rada Kontroli wydawała także zgody na tworzenie partii politycznych – najszybciej stało się to w radzieckiej strefie, najpóźniej we francuskiej.
Powołano do życia Międzynarodowy Trybunał Wojskowy, który miał sądzić zbrodniarzy wojennych. Opracowani jego statut. Trybunał zwołany został 18 października 1945 roku w Berlinie, zaś od 20 listopada 1945 roku do 1 października 1946 roku pracował w Norymberdze. Oskarżonym postawiono zarzuty o dokonanie 4 rodzajów zbrodni: udział w spisku przeciw pokojowi, czyli o planowanie i wywołanie wojny; zbrodnie przeciw pokojowi, wynikające z zakazu prowadzenia wojny agresywnej; o zbrodnie wojenne wynikające z naruszenia praw i zwyczajów prowadzenia wojny; o zbrodnie i czyny dotychczas nie znane (ludobójstwo) lub nie sprecyzowane (planowanie i wywołanie wojny) w prawie międzynarodowym jako czyny przestępcze, odwołując się do prawa naturalnego. Spośród 22 oskarżonych 12 osób skazano na karę śmierci. 11 grudnia 1946 roku Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło wyrok Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze z 30 września i 1 października 1946 roku za obowiązującą zasadę prawa międzynarodowego.
W Departamencie Stanu, którym do stycznia 1947 roku kierował James F. Byrnes, opracowano specjalny plan w sprawie Niemiec. Plan ten w kwietniu 1946 roku przedłożony został Radzie Ministrów Spraw Zagranicznych w Paryżu. Zakładał on zjednoczenie Niemiec neutralnych militarnie i kontrolowanych w ciągu 25 lat przez 4 mocarstwa.
Już w lutym 1946 roku w Foreign Office (brytyjskim ministerstwie spraw zagranicznych) zrodziła się idea rezygnacji ze wspólnej polityki 4 mocarstw wobec Niemiec i rozpoczęcia integracji 3 zachodnich stref okupacyjnych. Źródłem tej reorientacji była przybierająca na sile sowietyzacja państw środkowoeuropejskich oraz obawy objęcia podobną polityką wschodniej, podległej ZSRR, strefy okupacyjnej.
2 grudnia 1946 roku Byrnes i Bevin zawarli porozumienie o równomiernym podziale odpowiedzialności finansowej obu mocarstw w ich strefach okupacyjnych. Porozumienie weszło w życie 1 stycznia 1947 roku. Utworzoną jednostkę terytorialną nazwano Bizonią.
22 grudnia 1946 roku Saara została połączona z Francją unią celną, walutową i gospodarczą. Konstytucja Saary uchwalona 15 grudnia 1947 roku usankcjonowała tę unifikację. Przewidywała poza tym, że w przyszłości Saara zostanie uniezależniona politycznie od Niemiec, a jej interesy w polityce obronnej i zagranicznej przejmie Francja.
Ciąg dalszy w części drugiej...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz