To jest ciąg dalszy poprzedniego wpisu...
Powstały też pomysły, jak mają wyglądać Niemcy w przyszłości. Moskwa wypowiadała się za utworzeniem zdecentralizowanego państwa unitarnego, Londyn popierał koncepcję zdecentralizowanego państwa unitarnego lub scentralizowanego państwa federalnego, Waszyngton był zwolennikiem państwa federalnego na wzór amerykański, Paryż zaś optował za utworzeniem konfederacji lub luźnej federacji.
Po posiedzeniu Rady Ministrów Spraw Zagranicznych w Londynie nie ustalono daty kolejnego zebrania, co stało się wyraźnym sygnałem, że wspólna polityka 4 mocarstw wobec Niemiec jest przeszłością. Odtąd obrady Rady zaczęły zastępować posiedzenia dwóch bloków państw – zachodnich i wschodnich..
7 czerwca 1948 roku zostały ogłoszone zasady, jakim będą się kierowały 3 mocarstwa zachodnie w sprawie Niemiec (na konferencji w Londynie). Ustalono, że 3 mocarstwa będą ściśle współpracować z krajami Beneluxu w tych kwestiach, które dotyczyłyby ich bezpośrednich interesów, integrację gospodarki niemieckiej z gospodarką krajów zachodnioeuropejskich oraz kontrolę międzynarodową Zagłębia Ruhry przez państwa sygnatariuszy i Niemcy. Upoważniono ponadto premierów rządów krajowych do zwołania Zgromadzenia Ustawodawczego, które winno uchwalić konstytucję nadającą nowo tworzonemu państwu charakter federacji. Zapowiedziano także dalszą koordynację polityki gospodarczej w Bizonii i we francuskiej strefie okupacyjnej, dokonanie nieznacznych zmian terytorialnych na granicy zachodniej Niemiec i wycofanie oddziałów wojskowych ze wszystkich stref okupacyjnych, ale dopiero wówczas, kiedy powstaną warunki zapewniające pokój w Europie. Konferencję i zalecenia londyńskie oceniono w państwach bloku wschodniego jako naruszenie postanowień poczdamskich. Już 20 marca 1948 roku delegacja radziecka na znak protestu przeciw obradom konferencji w Londynie i podpisaniu 3 dni wcześniej Paktu Brukselskiego opuściła Sojuszniczą Radę Kontroli. Wspólna administracja 4 mocarstw w Niemczech przestała funkcjonować.
Jedną z konsekwencji II wojny światowej stała się w Niemczech znaczna inflacja, z którą trzeba było coś zrobić. Postanowiono przeprowadzić reformę walutową, która stała się dziełem amerykańskich władz okupacyjnych. Przebiegiem przygotowań kierował Edward Tenenbaum, doradca ekonomiczny Claya oraz pomysłodawca nazwy nowego pieniądza – marka niemiecka. Reforma polegała na wprowadzeniu w życie 20 czerwca 1948 roku we wszystkich strefach zachodnich 4 ustaw: walutowej, przeliczeniowej, emisyjnej i ustawy o oszczędnościach długoterminowych. ZSRR, obawiając się napływu do swojej strefy okupacyjnej waluty tracącej ważność w strefach zachodnich, zareagował zapowiedzią wprowadzenia odrębnego środka płatniczego. Przedmiotem sporu pozostała jednak waluta berlińska – nie doszło do porozumienia.
23 czerwca 1948 roku rozpoczęto reformę walutową w radzieckiej strefie okupacyjnej oraz na obszarze całego Berlina. Dzień później mocarstwa zachodnie wprowadziły markę niemiecką w zachodnich sektorach Berlina. Nowe banknoty zostały wprowadzone do obiegu 25 lipca 1948 roku.. w wyniku tych reform Berlin podzielony został na 2 obszary walutowe. Postanowienia konferencji londyńskiej i przeprowadzenie reformy walutowej doprowadziło do kryzysu berlińskiego. Wyrażał się on we wprowadzeniu przez Moskwę najpierw przejściowych utrudnień (wiosna 1948), a potem całkowitego zablokowania dostępu do Berlina Zachodniego drogami lądowymi i wodnymi. Od 24 czerwca 1948 roku odcięto też dopływ energii. Reakcją mocarstw zachodnich było utworzenie tzw. mostu powietrznego w celu zaopatrywania miasta. Od czerwca 1948 do maja 1949 trwała akcja państw zachodnich. 20 marca 1949 roku marka wschodnia przestała obowiązywać jako środek płatniczy w zachodnich sektorach Berlina. Jednak dopiero 12 maja 1949 roku blokada Berlina Zachodniego, a tym samym kryzys berliński zostały zakończone.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz