Wojna prewencyjna: Piłsudski przyglądając się poczynaniom Hitlera zaproponował Francji, aby wspólnie dokonały agresji na Niemcy, aby odsunąć Hitlera od władzy. Francja nie poparła tego pomysłu.
7 marca 1936 roku wojska niemieckie zajęły zdemilitaryzowaną strefę Nadrenii, a jednocześnie Hitler w Reichstagu wypowiedział traktat lokareński z 1925 roku. Posunięcie to uzasadnił prowadzeniem przez Francję polityki Okrążania Niemiec (francusko-czechosłowacki układ z maja 1935 roku).
Niemcy chciały włączyć do Rzeszy Austrię, która jest krajem przemysłowo-rolniczym, a przez to Niemcy mogłyby mieć większy potencjał gospodarczy. W lutym 1938 roku Hitler wysyła do władz austriackich ultimatum – Austria ma połączyć się z Niemcami. Włochy, które były gwarantem niepodległości Austrii nie zareagowały na pomysł Hitlera, ponieważ Mussolini wdzięczny był Niemcom za okazaną pomoc w wojnie z Abisynią.
Austria była wówczas osłabiona gospodarczo i politycznie, więc była bardziej podatna na obce wpływy. Na żądanie Hitlera kanclerz Austrii Kurt Schuschnigg powołał hitlerowców do rządu, po czym sam ustąpił. Nowym kanclerzem został hitlerowiec Seyss-Inquart, który dnia 11 marca 1938 roku zwrócił się do Hitlera z prośbą o przysłanie wojsk niemieckich „dla zapewnienia spokoju”.
12 marca 1938 roku – Wehrmacht wraz z Hitlerem wkracza do Austrii (200 tys. żołnierzy) i tym samym Austria staje się kolejnym niemieckim landem – Ostmark. Niemcy chcieli także włączyć do Rzeszy Czechosłowację (żyje tu 3,5 mln Niemców), a najbardziej czechosłowackie Sudety. Takie połączenie dałoby Niemcom duże korzyści: kraj przemysłowo-rolniczy; dalsze okrążanie Polski.
Lato 1938 roku – w niemieckich gazetach zaczyna się mówić o ciężkim losie czechosłowackich Niemców. Prowokacji dokonywali także czechosłowaccy faszyści (Niemcy z pochodzenia): ich przywódca Henlaju opanowywał całe miasteczka, były liczne aresztowania faszystów. W takiej sytuacji Hitler domaga się, aby bez plebiscytu włączyć Czechy Sudeckie do Rzeszy (to było ultimatum). Prezydent Czechosłowacji – Benesz, zdaje sobie sprawę, że nie ma szans z Niemcami.
23-30 września 1938 roku odbyła się konferencja w Monachium (Bawaria) z: Hitler (przywódca III Rzeszy); Czjano (minister spraw zagranicznych Włoch); Chamberlain (premier Anglii); Daladier (premier Francji). Hitler wymógł na Francji i Anglii wyrażenie zgody na włączenie Czech Sudeckich do Rzeszy, na co padła zgoda.
Polityka monachijska = polityka ustępstw
1 października 1938 roku Wehrmacht wkracza do Czech Sudeckich.
2 października 1938 roku Polacy odbierają Czechosłowacji 1871 km2 Zaolzia. Dalszego rozbioru tego państwa dokonały Węgry, zajmując S część tego kraju – listopad 1938 rok. 15 marca 1939 roku nastąpił ostateczny rozbiór Czechosłowacji: Niemcy zajęli jeszcze resztę Czech i Moraw (bez Słowacji) – Czechosłowacja stała się kolejnym niemieckim landem – Protektorat Czech i Moraw. Słowacja stała się odrębnym faszystowskim państwem, które powiązane jest z Rzeszą.
Marzec 1939 rok – Węgry zajęły Ruś Zakarpacką (E część Słowacji).
24 października 1938 roku minister spraw zagranicznych Niemiec Ribbentrop zażądał od Polski: włączenie do Rzeszy Wolnego Miasta Gdańska; połączenie Niemiec z Prusami Wschodnimi wielką autostradą wyłączoną spod polskiego prawa.
22 marca 1939 roku Niemcy domagają się od Litwy portu Kłajpeda i jego okolic, na co Litwini przystają.
23 marca 1939 roku nastąpiła mobilizacja Polaków na Pomorzu, z powodu obawy przed agresją Niemiec.
Włochy rozpoczęły realizację swoich planów kolonialnych. Na początku pokonali Cesarstwo Abisynii, które po morderczych walkach stało się włoską kolonią.
W 1936 roku w Hiszpanii utworzony został Front Ludowy, w skład którego weszli socjaliści, republikanie, komuniści i anarchiści. Wygrali oni wybory do parlamentu krajowego i utworzyli rząd. Jednocześnie komuniści wezwali do rewolucji proletariackiej, a w niektórych rejonach chłopi przystąpili do podziału ziemi obszarniczej. Anarchiści zaczęli zawłaszczać mienie właścicieli różnych zakładów, zaczęli też wymierzać sami sprawiedliwość społeczną, co pociągało za sobą liczne ofiary. Prawica hiszpańska, zjednoczona w organizacji Falanga, uznała nowy rząd i tworzącą się w kraju sytuację za wstęp do dyktatury proletariatu i zażądała interwencji armii celem przywrócenia porządku. Powstanie wojskowe przeciwko rządowi wybuchło w hiszpańskim Maroku w lipcu 1936 roku – dowodził gen. Francisco Franco. Podział Hiszpanii na 2 wrogie obozy wykorzystały mocarstwa, które przygotowywały się do wojny. Hiszpania frankistowska – zwana nacjonalistyczną - otrzymała pomoc od Portugalii, Włoch i Niemiec: Włochy przysyłały sprzęt wojskowy i ochotniczą armię; Mussolini uważał, że udzielając pomocy Franco podporządkuje go sobie i rozszerzy wpływy włoch w basenie Morza Śródziemnego. Portugalia wysyłała do Hiszpanii swoich ochotników i zezwoliła, by narodowcy korzystali z jej portów. Drogą powietrzną z Maroka na półwysep Niemcy przerzucali bataliony Franco oraz wysłali do Hiszpanii Legion Condor; Hitler chciał zrealizować W Hiszpanii 3 cele: potraktować interwencję jako poligon doświadczalny dla sprzętu i ludzi; nie dopuścić do zwycięstwa komunistów; przygotować sobie bazę i sojusznika do przyszłych operacji wojskowych.
Hiszpania republikańska (czerwona) otrzymała pomoc z ZSRR i Meksyku oraz od międzynarodowych ochotników – komunistów i antyfaszystów. Ochotnicy utworzyli międzynarodowe brygady, z której jedna, składająca się w większości z Polaków, nosiła nazwę Jarosława Dąbrowskiego. Stalin chciał w Hiszpanii wprowadzić komunizm, co pogłębiło wrogość między ZSRR a państwami faszystowskimi. W dobie tej wojny Francja i Anglia ogłosiły neutralność.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz