Jest to 3 część dwóch poprzednich wpisów...
Układ berliński 1926:
24 kwietnia 1926 roku Stresemann zawarł w Berlinie z Sowietami „Układ o przyjaźni i współpracy”. Na mocy tego układu, intensywnie rozwijano współpracę wojskową, służącą rewizji ładu wersalskiego, wymierzoną też przeciw Polsce.
Nad Wołgą i Kamą niemieccy konstruktorzy wypróbowywali – zakazane w Niemczech – bronie: pancerną, lotniczą, gazową; generałowie niemieccy układali dla Armii Czerwonej regulaminy, a wyżsi dowódcy sowieccy wykładali w niemieckich szkołach wojskowych. Głównym celem tego układu było zepchnięcie Polski do jej etnograficznych granic.
Układ berliński potwierdzony został w maju 1933 roku, po dojściu Hitlera do władzy.
Plan Younga:
W 1929 roku na konferencji paryskiej w sprawie reparacji, przedstawiciel kapitału amerykańskiego O. Young przedłożył nowy plan, znacznie obniżający wojenne długi Niemiec i rozkładający je na raty do 1987 roku. W 1932 roku na konferencji w Lozannie Niemcy zostały zwolnione z płacenia reparacji.
Międzynarodowa polityka Związku Sowieckiego:
W 1927 roku, na XV zjeździe partii przyjęto tezy „o budowie socjalizmu w jednym kraju”, co oznaczało odejście od realizacji idei światowej rewolucji.
Gdy latem 1928 roku USA i Francja zawarły układ o wyrzeczeniu się przemocy w rozwiązywaniu konfliktów (pakt Kelloga-Brianda), minister Litwinow zaproponował Polsce zawarcie analogicznego paktu. Polska przyjęła propozycję pod warunkiem włączenia do tego układu państw bałtyckich i Rumunii. Układ zawarty 9 lutego 1929 roku nazwany został „protokołem Litwinowa”.
W Mandżurii wybuchła wojna radziecko-chińska (powodem było opanowanie przez Armię Czerwoną kolei mandżurskiej). Dla Stalina była to doskonała okazja do wypróbowania nowych broni opracowanych m. in. przez Niemców. Chiny przegrały wojnę.
Jesienią 1932 roku Japończycy utworzyli w Mandżurii własne państwo – Mandżukuo. Wzrost zagrożenia na Dalekim Wschodzie skłonił Stalina do zawarcia dwustronnych układów o nieagresji z Finlandią, Łotwą, Estonią, Francją oraz na wyrażenie zgody na polską propozycję zawarcia paktu o nieagresji.
„Polscy” komuniści realizują politykę Stalina:
Stalin nakazał KPP określenie swojego stosunku do państwa polskiego i do polskich granic. Na VI Zjeździe KPP (8-12 października 1932 roku) w pobliżu Mohylewa na Białorusi przyjęto program, w którym żądano oderwania od Polski Małopolski Wschodniej, Wołynia, Polesia, Wileńszczyzny.
Stalin i Hitler – początki flirtu:
W czerwcu 1933 roku przedłużono obowiązywanie układu berlińskiego z 1926 roku.
Na XVII Zjeździe partii w 1934 roku Stalin zastrzegł sobie możliwość porozumienia się z państwem niemieckim. Stalin prowadził podwójną grę, ponieważ chciał w tym samym roku (1934) wziąć udział w tworzeniu antyniemieckiego „paktu wschodniego” i wstąpić do Ligi Narodów, z której Niemcy wycofały się.
Polska wobec problemów europejskich:
We wrześniu 1934 roku Polska wymówiła Traktat Mniejszościowy, który krytykowany był w Polsce i w wielu innych krajach.
W 1934 roku Polska zawarła z Niemcami pakt o niestosowaniu przemocy oraz przedłużyła obowiązywanie paktu o nieagresji z ZSRR do 1945 roku.
Wschodnie Locarno?:
Francuski minister Luis Barthou przedłożył projekt powszechnego europejskiego aktu pomocy, który składał się z 2 odrębnych paktów: śródziemnomorskiego, który miał obejmować Francję, Włochy, Jugosławię, Grecję, Turcję, Bułgarię i ZSRR; północno-wschodni („Wschodnie Locarno”) – Polska, Czechosłowacja, Litwa, Łotwa, Estonia, Niemcy, ZSRR. Projekt tego pomysłu padł wraz ze śmiercią ministra Barthou 9 października 1934 roku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz