Hitler siedząc w więzieniu po nieudanym puczu monachijskim, napisał książkę „Mein Kampf”, w której znajdował się program, który mieli realizować narodowi socjaliści po dojściu do władzy.
Program polityczny zawarty w książce: zniesienie wszystkich powinności i ograniczeń, jakie nałożył na Niemcy traktat wersalski, łącznie z odzyskaniem utraconych terytoriów; przywrócenie Niemcom ich mocarstwowej pozycji w Europie i na świecie; zjednoczenie w jednym państwie wszystkich Niemców i niemieckojęzycznych obywateli innych państw; zdobycie dla wielkiego narodu niemieckiego przestrzeni życiowej (Lebensraum) – w Europie i na innych kontynentach, aby mógł się swobodnie rozwijać; zapewnienie narodowi niemieckiemu jako „narodowi panów” władania nad innymi „małowartościowymi” narodami; wytępienie ras „niższych” jako bezwartościowych, w kolejności Żydów, Cyganów, Słowian; zlikwidowanie komunizmu.
W dobie kryzysu coraz bardziej popularna staje się NSDAP. Ta partia niestety przeżywała kryzys, groził jej nawet rozłam. Z pomocą przyszli zachodni bankierzy, którzy wcześniej pomagali finansowo Lenina i Trockiego. Pieniądze te pomogły w znaczący sposób partii, umożliwiły także rozbudowanie i powiększenie liczebności SA i SS.
Siła NSDAP skłoniła kierownictwo Niemiec do podzielenia się władzą z nazistami. 4 stycznia 1933 roku odbyło się tajne spotkanie Hitlera z byłym kanclerzem Franzem Papenem, zaufanym człowiekiem prezydenta Hindenburga. Spotkanie odbyło się w Kolonii, w pałacyku Kurta Schroedera, współwłaściciela wielu niemieckich i anglosaskich banków. Papen z Hitlerem osiągnęli porozumienie: kanclerzem zostanie Hitler, wicekanclerzem von Papen. Organizator spotkania baron Schroeder otrzymał od wdzięcznego Hitlera stopień generała SS.
Dojście Hitlera do władzy umożliwił także (pomógł) Stalin, który zabronił niemieckim komunistom stworzenia koalicji po wyborach (koniec 1932 roku) z SPD. Dlatego NSDAP dogadała się z Narodową Partią Ludową, przez co mieli większość i przejęli władzę. 30 stycznia 1933 roku jest pierwszym dniem III Rzeszy.
Prezydent Paul von Hindenburg powierzył Hitlerowi misję tworzenia rządu.
Dyktaturę Hitler rozpoczął od prowokacji – 27 lutego 1933 roku bojówka SS podpaliła Reichstag, a winą za to obarczono komunistów. Dało to pretekst do wydania „Zarządzenia o ochronie narodu i państwa”, umożliwiające faszystom pełne opanowanie wszystkich instytucji i likwidację dotychczasowej samodzielności państw związkowych. Zaraz po 28 lutego 1933 roku rozpoczęła się fala aresztowań. Najpierw funkcjonariuszy Partii Komunistycznej i znanych członków literackiej i intelektualnej lewicy, dalej „komuniści, anarchiści, socjaldemokraci”. Tzw. aresztowania prewencyjne i zsyłka do nowo utworzonych obozów koncentracyjnych SS i SA stały się narzędziem władzy partii nad społeczeństwem i odbyły się z pominięciem prawa i aparatu sprawiedliwości.
W lipcu 1933 roku hitlerowcy wydali dekret uznający NSDAP za jedyną partię - zdelegalizowali wszystkie pozostałe partie.
Pieniądze otrzymane od międzynarodowego kapitału zapobiegły co prawda rozłamowi w partii, ale jednocześnie nasiliły niebezpieczeństwo. Kierownictwo SA z Ernestem Röhmem na czele, było rozczarowane hitlerowską polityką ugody z wielkim kapitałem i żądało przeprowadzenia „drugiej rewolucji”, zapowiadanej we wczesnych programach NSDAP. Po dojściu hitlerowców do władzy SA, wchłaniające różne paramilitarne organizacje, rozrosło się w kilkumilionową armię i chciało odgrywać w państwie decydującą rolę polityczną i wojskową. Było to niezgodne z planami Hitlera, gdyż władzę polityczną chciał on piastować niepodzielnie, a rolę obrońcy i agresora przeznaczył armii. Gdy spór się zaostrzył, Hitler postanowił rozwiązać go w radykalny sposób. Nocą 30 czerwca 1934 roku oddziały SS wymordowały całe kierownictwo SA przebywające na ogólnokrajowym zjeździe (była to noc „długich noży”, w której zginął także gen. Schleicher – dowódca Reichswehry). Po likwidacji dowództwa SA i przeciwników reżimu wzrosła rola SS kierowanego przez Heinricha Himmlera, a armia poczuła się znów potrzebna, co zjednało to Hitlerowi wielu zwolenników wśród licznej kadry oficerskiej.
Po śmierci Hindenburga, Hitler ogłosił się wodzem i kanclerzem Rzeszy.
Rozpoczęło się prześladowanie Kościoła, który stał na drodze do ukształtowania nowego światopoglądu (totalitaryzm).
W 1935 roku rząd Rzeszy wydał dekrety, aprobowane przez Reichstag na sesji wyjazdowej w Norymberdze (ustawy norymberskie), „O obywatelstwie Rzeszy” i „O ochronie niemieckiej krwi i niemieckiego honoru”. Wprowadziły one rozróżnienie obywateli Rzeszy na Aryjczyków i nie-Aryjczyków. Zabroniono zawierania związków małżeńskich z Żydami, zakazano Żydom wykonywania zawodu lekarza i prawnika, pod byle pretekstem rozpoczęto aresztowania i wydalanie ich z Niemiec. Gdy w 1938 roku zrozpaczony młody Żyd zastrzelił w Paryżu pracownika niemieckiej ambasady, dało to nazistom pretekst do zorganizowania na wielką skalę pogromu („kryształowa noc”). Między 9 a 11 listopada 1938 roku oddziały SA składające się z członków partii, paliły w całym kraju żydowskie synagogi, niszczyły sklepy, warsztaty i mieszkania. Aresztowano i wywieziono do obozów koncentracyjnych ponad 35 tys. Żydów. Następnie nastąpiła przymusowa „aryzacja” żydowskich przedsiębiorstw, sklepów i warsztatów polegająca na wyprzedaży ich za bezcen Niemcom.
Listopad 1938 roku – „kryształowa noc” – nagonka na Żydów.
Państwo dawało ogromne pieniądze na zbrojenia, likwidowano bezrobocie.
Łamanie uchwał Wersalu: wprowadzono obowiązkową służbę wojskową; militaryzacja Nadrenii; wprowadzenie lotnictwa i marynarki.
Niemcy podpisały pakt antykominternowski, mówiący o zwalczaniu komunizmu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz