W Niemczech, przeciwko nowopowstałej władzy socjalistów Eberta zbuntowały się siły prawicowe oraz utworzona na przełomie 1918/1919 Komunistyczna Partia Niemiec (KPD). Ona, na początku stycznia 1919 roku wywołała w Berlinie powstanie zbrojne, stłumione przez korpusy ochotnicze (Freikorps).
Przywódcy powstania – Karl Liebknecht i Róża Luksemburg – zostali zamordowani. Bolszewicka Armia Zachodnia została powstrzymana przez Polaków.
Gdy Armia Czerwona szła na Warszawę, było już pewne, że światowa rewolucja zwyciężyła, jednakże poniosła ona klęskę i fala rewolucyjnych nastrojów upadła. Komuniści nie dawali za wygraną, co przejawiło się w kolejnych wydarzeniach rewolucyjnych w Niemczech w 1923 roku, głównie w powstaniu robotników Hamburga i organizowaniu wystąpień proletariatu Zagłębia Ruhry, Turyngii, Saksonii oraz w powstaniu wrześniowym 1923 roku w Bułgarii.
Zaczęła pojawiać się hiperinflacja, a w jej zwalczaniu pomogły wysokie pożyczki zagraniczne (plan Dawesa). W Niemczech ludzie gorączkowo szukali przyczyn klęski w wojnie, ich mit o wyższości narodu prysł, co wzbudziło ogromne poruszenie. Ludziom żyło się coraz gorzej, wszystkiego brakowało. Kryzys przeżywała także monarchia i to aż do tego stopnia, że monarcha musiał ratować życie poprzez ucieczkę z kraju.
W celu wyjaśnienie przyczyn klęsk i upokorzeń powołano specjalną komisję parlamentarną do zbadania przyczyn klęski. Wezwani do złożenia zeznań generałowie Hindenburg i Ludendorff orzekli, iż armia niemiecka była niezwyciężona na frontach, ale w ojczyźnie zadano jej „cios w plecy”. Cała prawicowa prasa od razu podchwyciła to stwierdzenie i wykorzystywała go w całym okresie międzywojennym. O zdradzieckie pchnięcie obwiniano komunistów i Żydów. Wykorzystano przy tym fakt, że twórcami Komunistycznej Partii Niemiec, jak i przywódcami powstań komunistycznych w Berlinie i Monachium byli w znacznym stopniu Niemcy pochodzenia żydowskiego. Argumentacja ta uzasadniała klęskę i była chętnie przyjmowana przez społeczeństwo niemieckie.
Młode demokratyczne Niemcy miały 2 wrogów: komunistów wraz z ich wsparciem z Rosji, a także Korpusy Ochotnicze, które co prawda tłumiły komunistyczne powstania, ale jednocześnie same mogły stanowić bazę dla przywódców prawicy. Gdy władze zdecydowały się na rozwiązanie tych korpusów, jeden z nich – stacjonujący w Berlinie – zajął dzielnicę rządową, dokonał zamachu stanu i na kanclerza Niemiec powołał generała Wilhelma Kappa. Reichswehra odmówiła udziału w stłumieniu puczu i dopiero strajk generalny ogłoszony przez związki zawodowe doprowadził do jego upadku. Podobna groźba wybuchu takich zamachów stanu istniała szczególnie w Monachium.
Wśród sił popierających oderwanie się Bawarii od Niemiec była Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza (NSDAP), którą na początku tworzyli ludzie myślący podobnie, jak ówcześnie miliony Niemców. Byli oni niezadowoleni z przegranej Niemiec, narzuconych im warunków, panującej nędzy i inflacji, z narastających nierówności społecznych. Do NSDAP wstępowali licznie członkowie rozwiązywanych korpusów ochotniczych, które wcześniej brały udział w tłumieniu powstań komunistycznych w Berlinie, Hamburgu, Turyngii, Monachium, prowadziły akcje wojskowe w krajach bałtyckich i walczyły z Polakami w czasie powstań śląskich.
W 1920 roku na czele partii stanął Adolf Hitler, który do tej pory pełnił funkcję męża zaufania Reichswehry. Był to kapral, ochotnik I wojny światowej, który odznaczył się na polu walki, a w czasie tłumienia rewolty komunistycznej w Monachium był agentem dowództwa Reichswehry. Gdy Hitler doszedł do władzy, NSDAP została przeorganizowana na wzór włoskiego faszyzmu i do walki z przeciwnikami politycznymi stworzyła oddziały szturmowe, zwane SA (Sturm Abteilung) oraz specjalne oddziały do osłony władz politycznych – SS (Schultzstaffeln).
NSDAP głosiła, że rozprawi się w kraju z komunistami i kapitalizmem. Hasła głoszone przez NSDAP: równouprawnienie Niemiec na arenie międzynarodowej; odzyskanie kolonii; przyłączenie Austrii do Niemiec oraz społeczne: upaństwowienie wielkich zakładów przemysłowych; reforma rolna; opieka socjalna nad robotnikami; ograniczenie dochodów nie będących wynikiem pracy. Mówili też, że „Żydzi powinni stracić prawa obywatelskie”.
Hitler pozyskawszy do swoich planów gen. Ludendorffa, na czele oddziałów SA próbował dokonać zamachu stanu w Monachium. Pucz się nie udał, zamachowcy zostali aresztowani. Hitler poszedł do więzienia na 5 lat, ale w rzeczywistości siedział tylko 9 miesięcy i to w bardzo dobrych warunkach. W więzieniu napisał swoją książkę „Mein Kampf” Po wyjściu na wolność przystąpił do reorganizacji partii, która już znacznie osłabła.
Niemcy wiążą się z Rosją, ponieważ obie nie lubią Polski.
W kwietniu 1922 roku Niemcy i Rosja podpisały układ w Rapallo: Niemcy nie roszczą pretensji do upaństwowienia kapitału w Rosji. Układ ten jest gospodarczy, który osłabia pozycję Polski na arenie międzynarodowej.
W 1925 roku doszło do podpisania układu w Locarno, pomiędzy Niemcami a Holandią, Belgią i Francją: Niemcy oświadczają, że zachodnia granica Niemiec jest ostateczna i nie ulegnie zmianie – znów osłabienie Polski.
Niemcy proszą o złagodzenie długów i w tym celu powstają plany: Dawesa (1924) – pomniejszenie reparacji, Niemcy płacą rocznie znacznie mniej pieniędzy; Younga (1930) – pomniejszenie reparacji, czas spłaty długu przedłuża się z 1949 roku do 1987 roku; Chowera (1932) – układ podpisano w Lozannie – jeżeli Niemcy w ciągu 1 roku spłacą dług w wysokości 3 mld marek w złocie, to będzie to już koniec długu – tak też się stało. Niemcy mieli zapłacić łącznie 132 mld marek w złocie, faktycznie zapłacili 37 mld marek w złocie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz