W północnych Włoszech robotnicy zauroczeni rosyjską rewolucją, przystąpili do przejmowania zakładów pracy, tworzyli rady i komitety fabryczne. Przystąpili do tworzenie oddziałów Czerwonej Gwardii, jako zalążka armii rewolucyjnej.
Dużą aktywność zaczęli przejawiać chłopi, którzy (szczególnie na południu), zaczęli parcelować majątki obszarnicze.
W 1919 roku krajem wstrząsały polityczne i społeczne niepokoje, pieniądze traciły na wartości, a sytuacja gospodarcza stale się pogarszała.
W takiej sytuacji politycznej pojawili się siły, które chciały sięgnąć po władzę w państwie. W marcu 1919 roku były działacz socjalistyczny Benito Mussolini utworzył w Mediolanie organizację Fasci Italiani di Combattmento (Włoskie Związki Zawodowe), której zadaniem było przejęcie władzy w sprzyjających okolicznościach.
Faszyści utworzyli „szwadrony bojowe” składające się z byłych oficerów, studentów i uczniów starszych klas licealnych. Wielcy posiadacze ziemscy i przemysłowcy, obawiający się rewolucji socjalistycznej, wyposażyli „szwadrony bojowe” w pieniądze i sprzęt, co umożliwiło im podjęcie walki z socjalistami. Faszyści demolowali siedziby partii socjalistycznej i redakcje prasy lewicowej, socjalistycznych burmistrzów zmuszali do ustąpienia za stanowisk, stosowali jawny gwałt wobec przeciwników politycznych. „Czarne koszule” (ubiór faszystów) opanowały ulice. Sympatyzowała z nimi armia (80% zdemobilizowanych żołnierzy weszło w ich szeregi).
W maju 1921 roku Mussolini stanął na czele nowo założonej Narodowej Partii Faszystowskiej i wszedł do parlamentu. Mussolini odpowiednimi deklaracjami zjednał sobie armię, monarchistów i Watykan.
Mussolini wiedząc, że ma poparcie wielu organizacji, a opozycja jest bierna, postanowił sięgnąć po władzę. 28 października 1922 roku około 20 tys. „czarnych koszul” rozpoczęło z różnych stron Włoch marsz na Rzym, aby drogą przymusu dojść do władzy. Mussolini przezornie wyjechał na północ, do Mediolanu, aby tam czekać na rozstrzygnięcie się sprawy. Rząd próbował poczynić pewne kroki, aby uchronić demokrację, ale król Wiktor Emanuel III postanowił powierzyć funkcję premiera Mussoliniemu, który został w końcu premierem 29 października 1922 roku. W koalicyjnym rządzie dodatkowo objął funkcję ministra spraw wewnętrznych i zagranicznych.
Na początku panowania faszystów były pozory demokracji: parlament, działały partie niefaszystowskie, wychodziła niefaszystowska prasa. Już w 1923 roku utworzona została Ochotnicza Milicja Bezpieczeństwa Narodowego i „szwadrony bojowe” stały się armią polityczną Mussoliniego, oficjalnie finansowaną przez państwo. Mussolini uzyskał zgodę liberałów na wprowadzenie nowego prawa wyborczego, zgodnie z którym, która patia otrzyma ponad 25% głosów, będzie miała 2/3 miejsc w parlamencie.
Z pomocą tego przepisu faszyści w koalicji z nacjonalistami odnieśli w 1924 roku wielkie zwycięstwo wyborcze. Powołany został nowy rząd, w skład którego wchodzili wyłącznie faszyści. Pozostała monarchia, także parlament, którego rola zmalała, gdy powołana została Wielka Rada Faszystowska, która podejmowała decyzje w najważniejszych dla państwa sprawach.
Jednak pojawiali się ludzi z opozycji, którzy nie chcieli faszyzmu i Mussoliniego. Jeden z nich, poseł z ramienia partii socjalistycznej, Giacomo Matteotti, zażądał przywrócenia swobód demokratycznych. Wkrótce został zabity przez faszystowską bojówkę terrorystyczną, która za pośrednictwem szefa policji, gen. de Bono, otrzymała rozkazy od Mussoliniego. To oburzyło wielu ludzi, nawet członków partii faszystowskiej.
Mussolini umacniał swoją pozycję, cieszył się poparciem króla, przemysłowców, bankierów i Kościoła, którzy uważali, że faszyzm jest mniejszym złem od komunizmu.
Po zabójstwie Matteottiego z partii faszystowskiej usunięto „niepewne elementy”. W 1926 roku rozwiązano wszystkie opozycyjne partie i organizacje społeczne. Wydana została „Ustawa o obronie państwa”, która umożliwiła zdławienie w zarodku wszelkiej opozycji, a specjalne sądy tępiły antyfaszystów – od ich wyroków nie było odwołania. Sędziowie mianowani byli przez członków partii, niezależnie od kwalifikacji, a partia w zamian dostawała wierność.
Partia nadal umacniała swoją pozycję. Duce jako premier nadal odpowiedzialny był przed królem, który nadal powoływał i odwoływał premierów. Władza w faszystowskim państwie opierała się na następujących podstawach: faszystowskiej partii, policji, wojsku, administracji i syndykatach.
Faszyści nie chcieli już tylko władzy, chcieli też ludzkich dusz, dlatego szczególną uwagę poświęcano młodzieży. W celu ujednolicenia jej faszystowskiego wychowania, utworzono zhierarchizowane organizacje dla wszystkich kategorii wiekowych. Dzieci w wieku 8-14 lat należały do organizacji „Bitwa”, młodzież 14-18 letnia do „Naprzód Gwardio”. Po dwuletniej służbie w tej organizacji następowało przyjęcie jej członka do partii lub milicji.
Teraz państwo zaczyna coraz bardziej ingerować w gospodarkę wolnorynkową. Chciano stworzyć warunki do wprowadzenia samowystarczalności gospodarczej, czyli autarkii (włoskie zakłady muszą być samowystarczalne i niezależne od obcych wpływów i nacisków – w czasie ewentualnej wojny); przeorganizowano system związków zawodowych, które przybrały charakter syndykalistyczny (skupiały robotników i pracowników z jednej branży) i organizowane były przez władze państwowe. W celu kierowania produkcją i ujednolicenia dotychczasowych rozbieżności w koncepcjach gospodarczych, stworzone zostały korporacje składające się z delegatów robotniczych, syndykatów, przedstawicieli państwa i partii. Ministrem korporacji był Mussolini i do niego należało podejmowanie decyzji. Z upływem miesięcy z korporacji wyłączono przedsiębiorców (był to korporacjonizm włoski); stopniowo przystosowano całą gospodarkę do potrzeb państwa i jego długofalowej polityki, w tym również i przyszłych wojen.
Pomimo ograniczenia demokracji, Włosi lubili faszystów, ponieważ odnosili oni duże sukcesy na polu gospodarczym: przystępowano do wielkich prac o charakterze ogólnonarodowym (osuszanie bagien pontyjskich, budowa sieci dróg i autostrad, budowa dużych elektrowni wodnych, zakładanie nowych miast) – te wielkie inwestycje zmniejszyły w dużym stopniu bezrobocie i stały się czynnikiem rozkręcającym koniunkturę. Podobne efekty uzyskano w stałym zwiększaniu armii i floty oraz rozbudowie przemysłu zbrojeniowego. Znaczne ulgi podatkowe dla rodzin wielodzietnych przyczyniły się do zwiększenia przyrostu naturalnego, a początki opieki socjalnej stwarzały poczucie bezpieczeństwa. Faszyści liczyli lata od 1922 roku, tj. od początku „nowej ery faszystowskiej”, a marzeniem duce stało się stworzenie nowego Imperium Rzymskiego i uczynienie z Włoch potęgi światowej. Poczucie bezpieczeństwa Włochów zwiększył również fakt, że faszyści rozbijali główne struktury mafii i praktycznie sparaliżowali jej działalność.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz